vrijdag 23 juni 2017

Opdat we nooit vergeten: 76 jaar geleden vielen Duitse fascisten de Sovjet Unie aan

In de vroege ochtenduren van 22 juni 1941 verschenen de Duitse fascisten aan en over de grens van de Sovjet Unie. De eerste gevechten vonden plaats bij het Wit Russische Brest. De oorlog en de gigantische verliezen "zit waarschijnlijk in de genen van alle Russen". Het is de dag dat eer wordt betoond aan de gevallenen die hun leven hebben gegeven om hun vaderland te beschermen. Moskou, St.Petersburg, Sebastopol, etcetera. Overal in Rusland wordt deze dag aandacht besteed aan de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. Of er in Duitsland ook aandacht aan wordt besteed is ons niet bekend. De Duitsers gaan in de EU voorop in het Rusland met sancties tegemoet treden.

Onderussen gooit Petro Poroshenko dagelijks nog wat bommen op de Donbass en worden daarom de sancties tegen Rusland verlengd. Allemaal heel logisch. En natuurlijk op deze dag, de dag van de Duitse inval in de Sovjet Unie. In de EU is geen plek voor toeval...



In Wenen wel aandacht.

Een monument werd vandaag onthuld in Wenen voor de gevallen Sovjet soldaten in Wenen. Het herdenkingsteken is daar opgericht waar zo'n 200 Sovjet soldaten begraven liggen. De Oostenrijkse authoriteiten hebben toegezegd de ereplaats in stand te houden en te steuenen.

En dan nog Polen...

Het Poolse parlement, met gevoel voor symboliek, heeft vandaag een wet aangenomen die het mogelijk maakt Sovjet symbolen te verbieden. Het Russische Ministerie van Buitenlandse Zaken is er niet van gecharmeerd. Maar er is ook een ander Polen, dat van de gewone mensen, niet van de politici. Deze gewone Polen zijn de Sovjets tot op de dag van vandaag wel dankbaar voor de bevrijding. Een wat in verval geraakte herdenkingsplaats is door de lokale Polen in ere hersteld. In opdracht van het Kremlin? Nee, in opdracht van zijn moeder en zichzelf.

donderdag 22 juni 2017

Rutte's knuffel President Poroshenko slaat zichzelf 28 keer bij Trump

Hij zal door types als Steven Derix waarschijnlijk gezien worden als de leider van de revolutie, de brenger van vrede in Oekraine, de President die Oekraine omhoog brengt, en die het land weer onafhankelijk heeft maakt. Van Rusland. Als dit schoons, verenigd in 1 man: Petro Poroshenko. Petro is op bezoek bij Donald Trump. Zelfs de gemiddelde huishond is minder onderdanig aan zijn baas dan Petro in de Oval Office.

Derix en Orwell

"Doe jij ook nog iets zeggen", blaft Trump Petro toe. Nou, dat hoef je Petro maar 1 keer te zeggen. En hij ging los! Hij wauwelt over fantstische "achievements", dat hij al jaren bezig is met "Peace", the fantastische support van "co-sponsor" Amerika. Newspaek waar Orwell slechts van kon dromen. En daarbij, als een soort van zelfkastijding, slaat de man zichzelf, heel ritmisch, 28 keer (!) met de rechter op de linker hand. Zelden zal er een meer potsierlijke vertoning plaatsgevonden hebben in Washington dan dit toneelstuk. Maar Derix zal dit heel anders zien.



En dan nog dit...

Het was een Pools gevechtsvliegtuig

De geschiedenis is zich weer aan het herhalen en de landen en landjes aan de grens met Rusland laten zich weer gebruiken en opstoken om de Russische beer te tarten. De jager die zich in internationaal luchtruim opdrong aan het vliegtuig met de Russische minister van defensie aan boord blijkt een Pools vliegtuig te zijn. Heeft de Nederlandse politiek of Madam jeanine Hennis de Polen al op de vingers getikt?

dinsdag 20 juni 2017

Toine Manders in de mangel

Als je Starbucks, Bono of McDonalds heet en via listige constructies via deftige hoogbouw op de zuidas je belasting ontwijkt: helemaal toppie. Als je Toine Manders heet en de slager op de hoek of de cafetaria-eigenaar iets vergelijkbaars wilt aanbieden, dan ben je de klos. Berooid zit Manders in de bankjes voor een parlementaire commissie. De sfeer is ijzig. Manders blijft netjes alle vragen zoveel als mogelijk beantwoorden. Erudiet.

Voor de fijnproevers

Een sureëel schouwspel tekent zich af. Manders, die altijd open kaart heeft gespeeld, en voor zijn principes staat, is alles kwijt. Op materieel gebied dan. De heren en dame achter het schavot, die alles hebben (aan materiaal), spreken hem toe van een figuurlijke hoge hoogte. Eigenlijk indrukwekend, hoe Manders de hele club een demasque geeft. Zonder daar op uit te zijn. Voor de fijnproevers. Beelden verkregen via Eric Donk's JDTV.



Belasting betalen

OP het eind vindt ook nog een mooi steekspel plaats. De ondervrager vindt dat Manders naar zichzelf moet kijken als hij er en mening/handelswijze op nahoudt die afwijkt van de massa. Laat die maar eens op je inwerken! Ook wordt hem aangewreven dat hij tegen belasting betalen is! Terwijl hij notabene in een sociale huurwoning zit! Betaald van... belastinggeld. De maffia komt langs, berooft je van je miljoenen, je huis en je klanten. Sluit je daarna op in en hut en werpt wat stukken brood en water toe, en dan ga je daar nog over zeuren ook. Ondankbare aso! Krijgt een hut en brood en nog klagen ook!

Dankbaar zijn

Je moet juist dankbaar zijn dat je in Nederland woont en belasting mag betalen. Daar worden zovel mooie en zinnige dingen mee gedaan zoals we dat allemaal "met elkaar besloten hebben". Democratie heet dat. De salarissen van onze fijne PvdA-burgemeesters die aangewezen zijn. Die F16's en JSF's die voor ons ver weg bommen gooien op "de vijand", en natuurlijk de salarissen en brandstof van de vliegeniers. Kinderbijslag naar landen ver weg voor kinderen die bestaan. Of misschien ook niet. Onderwijs waarbij ons geleerd wordt dat we bevrijd zijn door de Amerikanen en hen eeuwig dank verschuldigd zijn.

Google Chris van de Werken

Een zwerm aan AIVD'ers die zowel de moordenaar van Pim als van Theo op de korrel hadden maar er weinig mee deden. Een politie-apparaat dat Volkert van der Graaf die de vermoorde milieu-ambtenaar Chris van de Werken bedreigde niet kan linken aan die moord. Een staatsomroep die ons dagelijks voorziet van een fijne mix van propaganda en infotainment en hand en spandiensten verleent voor oorlog in Irak en Libie en sancties tegen Rusland. De commissie heeft gelijk... Toine Manders zou inderdaad eens wat meer dankbaarheid moeten tonen dat hij in een land leeft dat zo goed voor hem zorgt...

zondag 18 juni 2017

NRC's Steven Derix vindt het slechts "Putin verheerlijking"



Het failliet van CIA-gelieerde propagandakanalen zoals NRC Handelsblad gaat nu gepaard met afgunst van de hoogste soort. Steven Derix van het genoemde verloederende blad bezigt de term "Putin verheerlijking". Dan is het tijd om de interviews zelf maar eens te gaan bekijken. En dan mogen we concluderen dat NRC en haar "journalisten" zakken tot nog lagere niveau's dan ze al waren. Het is dan ook de krant die Pim Fortuyn in de meidagen voor zijn dood lieerde aan het fascisme. Met recht een rioolblad. En een riooljournalist. We tonen hier het vierde en laatste deel van de interview-serie. Putin is gevat. Stone probeert lastige vragen te stellen. En Putin geeft daar gewoon zijn antwoorden op. Gevat, intelligent, vleugje humor.



En dan nog dit...

Japan en andere landen compleet onder chantage VS

Uit dit vierde deel blijkt dat de VS landen als Japan volledig in zijn greep houdt met bugs in softwae die de infrastructuur van het land kunnen uitschakelen in het geval de Japanners zich niet meer als partners zouden gedragen. De terechte vraag in onze Tweede Kamer zou zijn in hoeverre ons land in de greep is van de Verenigde Terroristische Staten.

zaterdag 17 juni 2017

United States bombed 33 countries

Onze kartonnen dozen activist is weer bezig geweest en gesignaleerd... Zijn boodschappen zijn even simpel als helder. In dit geval, er is geen land dat gemener en gewelddadiger is dan de VS. Met recht veelal aan gerefereerd als de Terroristische Staten.

dinsdag 6 juni 2017

CNN: Cable Network Fake News

Hoe fake wil je het krijgen? CNN is geen nieuwsorganisatie, maar een perceptiemanagement productie maatschappij. Zou het zo kunnen zijn dat de rolverdeling als volgt is: de geheime diensten organiseren de aanslag en CNN verzorgt de media-hype follow-up?

En dan nog dit... (omdat de staatsNOS het niet brengt natuurlijk)

Dankzij het Russische persagentschap TASS, weten we dat de door de VS geleide coalitie het ene bombardement na het andere uitvoert. Een dag of 1-2 geleden op Raqqa waarbij wij even niet paraat hebben hoeveel burgerslachtoffers daar weer vielen, en NU weer bommen op Syrische regeringstroepen.

Dus: Assad wordt gesteund door de overgrote meerderheid van de Syrische bevolking, het Syrische leger probeert de orde in het land te handhaven, cq. te herstellen. En het meest criminele land van de wereld, samen met zijn handlangers waaronder Holland, vindt het noodzakelijk om die troepen te bombarderen. En de NOS zwijgt natuurlijk. Past niet in het plaatje. Kamervragen?

zaterdag 27 mei 2017

Persvrijheid Donbass (Deel 3)

Donbass en de vrijheid om te schrijven wat je wilt

Met het geluid van een koffieapparaat op de achtergrond begonnen we ons eerste interview met een plaatselijke journalist. Ze werkt in Donbass werkt sinds het begin van het conflict. Na de gebruikelijke inleidende vragen vroegen wij haar de voor de hand liggende vraag over persvrijheid in het rebellengebied: Waarom durf je je gezicht niet op camera te laten zien?


Handboeien

De vertraging van het vliegtuig gaf ons slechts 10 minuten speling om onze trein te halen, vonden vervanging voor de bus die ons naar Donetsk zou brengen. Alles ging maar net goed, maar nu het allerbelangrijkste: de grensovergang. Ondanks alle positieve ervaringen met Rusland het afgelopen jaar, was het stereotype van een Russische beveiligingsambtenaar die “NJET!” zou zeggen toch wel erg in mijn gedachten aanwezig. De sfeer was gespannen, zou dit het moment zijn waarop de vier maanden aan voorbereiden tevergeefs zou blijken? De grenswacht grapte naar zijn collega: “Kijk ze maken zich zorgen! Maak maar wat geluid met je handboeien.” – De grap brak het ijs. Vreemd hoe ontspannen het geluid van handboeien kon zijn bij een Russisch grenspost. Echter, waren we ons niet bewust in hoeveel problemen wij zouden belanden, en net zo erg, wisten we ook niet hoeveel zorgen wij onszelf op dat moment bespaarden.

De Rostov-route

In 2014 zou een groep Amerikaanse en Libanese journalisten aankomen in Donetsk. Ze liepen achter op hun schema, en daardoor hadden maar drie dagen om hun verslag te doen vanuit Donetsk. Een lokale journalist, Helga Green, ontmoette ze. Ze herinnert zich de ontmoeting: “Ze rezen via Oekraïne. Eerst kwamen ze naar Kiev.” En, vertellende over hun naar Donbass: “Ze vertelden mij, dat toen ze hun interesse onthulden van het bezoeken van opstandige gebieden, werden ze ontvangen met diepe afschuw vanuit de kant van de Oekraïense autoriteiten.” De vertraging die veroorzaakt werd door ‘een goede hoeveelheid aan afzettingstape en obstakels’ liet hun maar weinig tijd over. Ze voegt toe: “Dat is waarom de meeste verslaggevers via Rostov komen.”

Russische Dissidente

Het verhaal dat mij het meest verraste was dat van Oxana Chelysheva, een journalist die in ballingschap leeft uit angst om terug te keren naar Rusland, haar vaderland. Daar het niet mogelijk was via Rusland te reizen moest ze de Oekraïne-route nemen. In ieder geval had ik verwacht dat een Russische dissidente doorgang zou worden gegeven naar rebellen gebied door een land dat zo worstelt met ‘Russische agressie’, toch schrijft ze ironisch: ‘Terwijl ik in Donetsk had kunnen zijn, reisden alle westerse journalisten via de Russische Federatie.”

Route via Rusland ontvangt afkeer van Westerse journalisten

Zulke verhalen speelden een grote rol bij het kiezen voor de duurdere, meer ingewikkelde en langere route via Moskou, Rostov en tenslotte Donetsk.* Maar de route via de Russische steppe wordt ontvangen met veel afkeer van mensen die een sterk wantrouwen koesteren naar Rusland en eveneens enkele westerse journalisten. De eerstgenoemden wezen er nogal fanatiek op dat, door het reizen naar ‘Oekraïens gebied’ via Rusland, dat we de wet overtraden. De bovengenoemde journalisten op hun beurt keken naar de route met een sterk gevoel van wantrouwen: Waarom via Rusland reizen als je ook via Oekraïne kan? Zelfs maanden later zou een grote Nederlandse krant nog steeds schrijven: “In plaats van via Oekraïne naar rebellengebied te reizen, zoals vrijwel alle journalisten doen, kiezen de twee voor de route via Rusland.” (1)

"Elena"

Terug naar het café: een psuedoniem, Elena, en een foto van de achterkant van haar hoofd, dat is alles wat ik over haar kwijt kan. Het is de realiteit van de DNR, ze wou haar gezicht niet laten zien uit angst voor repercussie voor haar familie. Elena is geboren en getogen in Donetsk en werkt daar als journaliste. Ze werkt voor een grote nieuwsorganisatie in Rusland. “In Oekraïne wonen mijn naaste verwanten”, antwoord ze toen ze werd gevraagd waarom ze haar gezicht niet wil laten zien. “Ik ben gewoon bang dat als ik mijn gezicht laat zien en mensen tussen deze reportage zien, dat mijn familie problemen zal krijgen. Ze kunnen worden opgeroepen door de SBU (Oekraïense veiligheidsdienst) en worden verhoord. Ik wil niet dat er problemen zullen zijn voor hun vanwege dat.”

Oekraïne

Er is nog een reden waarom ze liever anoniem blijft, ze is nog steeds een burger van Oekraïne. “Ik zou graag willen reizen naar Oekraïne en niet dat ze mij vasthouden en zeggen, hier, we hebben een artikel bedacht over separatisme en terrorisme en dat ze mij daarna opsluiten.”

Katya

Nog een journalist waarmee we hebben gesproken is Katya Katina. Ze vertelt ons dat ze zich bij de lokale militie wou aansluiten, maar in de plaats van vechten, werd het voormalig model gevraagd verslag te leggen van het conflict. We confronteerden haar er mee dat zij wel haar gezicht liet zien en en andere journalisten niet. Ze geeft aan dat het kan zijn omdat ze familie hebben in Oekraïne. “Als ik interviews heb met soldaten in het Volsrepubliek-leger, heb ik hetzelfde probleem.” Ze legt uit: “Veel van hun hebben ouders, ze hebben familie op het Oekraïens territorium en natuurlijk is het een kwestie van veiligheid.”

Mirotvorjets, de Oekraïense kliksite

“Er zijn veel voorbeelden”, vertelt Elena over journalisten die werken in Donbass maar problemen hebben in Oekraïens gebied. “Er is in Oekraïne een website genaamd ‘Mirotvorjets’, ze publiceren alle informatie over journalisten en hun verwanten met paspoorten, geboortedata. En mensen die daar familie hebben worden gelokt naar Oekraïne zodat ze hem kunnen gevangenzetten door hun familie onder druk te zetten.”

Katina geeft een soortgelijk verhaal toen ze werd gevraagd wat er met deze soldaten of journalisten kan gebeuren als ze hun identiteit laten zien. “Nou, ik denk dat de SBU hun ouders en vrouwen, etc, kunnen pakken. Weet je, ze doen al deze onderzoeken.” Ze geeft een voorbeeld wat er is gebeurd met een soldaat enige tijd geleden: “We weten dat zulke situaties zijn gebeurd, toen een soldaat enige tijd geleden zijn gezicht liet zien en de volgende dag kwamen er mannen van de SBU en namen zelfs zijn familie meer naar de gevangenis. Dus alles kan gebeuren, daarom denken mensen over de veiligheid van hun verwanten.”

Veilig in Donetsk

Tijdens het her beluisteren van het interview met Elena, viel op hoe vaak ze is gevraagd of ze zich veilig voelde in Donetsk. Maar ze gaf iedere keer hetzelfde antwoord: Ze voelt zich veilig om haar werk hier te doen. Ze legt uit dat ze soms wel commentaar krijgt, bijvoorbeeld als ze iets verkeerd heeft begrepen of dat ze iets niet goed op papier heeft gezet. “Maar”, zegt ze, “mij verbieden om iets te schrijven, dat gebeurd niet. Ik ken zulke gevallen ook niet. Misschien dat het met andere journalisten is gebeurd, maar ik persoonlijk heb niet van zulke gevallen gehoord.” Het lijkt erop alsof ons westers vooroordeel over wat er in Donbass zou gebeuren maar langzaam wegebt. “Dus voel je je vrij om je baan te doen?”, vroegen wij, alsof we wouden checken of we niet iets verkeerd hadden begrepen, toch herhaalt Elena zichzelf: “In het algemeen, ja.”

* Nog een reden was dat het onduidelijk is of Oekraïne mij zou arresteren. Zoals de trouwe lezer weet [link], heb ik de Krim bezocht afgelopen zomer als onderdeel van een reis door Rusland. De straf om illegaal ‘Oekraïne haar bezette gebieden’ binnen te gaan kan oplopen tot vijf jaar.

1 – De Volkskrant, 13 mei 2017, “Voor het karretje van de Russen”, Bert Assink and Gerben van den Noorda.

Dit is het derde deel in een reeks verslagen van Stefan Beck over zijn reis met Michel Spekkers naar Donbass begin 2017. De eerdere delen verschenen ook op deze site.